جلو رانگاه ميكنم        ترافيك بي كاري

اتوبان اميد را سد بسته است

شمارش ثانيه ها به عقب برميگردد

خاطره ها : ازپله هاي سپيد خط كشي شده ذهنم عبور ميكنند

ناگهان ماشين زمان

كودكي را زير گرفته مرد. 

بگذاريد

گل تنهايي من خوشكيده بماند

فالي از حافظ گرفتم

وبعد آرزو مند ديدار

هي انتظار كشيدم  و انتظار    اما نيامدي

نمي خواهم خواب رفتنت راببينم

من خواب اين لحظه راقبلا ديده ام

تمام توهاي وجودت را

باتمام منهاي غرورم ضرب كنم

مي خواهم

به سرخوردگي كلامي

توراخلاسه كنم.

تو :   دو نقطه دارد

من اگرباتو نباشم             تنها ميشوي

تنها هميشه سه نقطه دارد.

انسان وامانده

اگر . حيثيت  تعسب   وعرق خودرافراموش ميكرد

شايد به تمدن ميرسيد.

خيزاب عمر / بلندترازآنست كه قد درازكني

فكرچاره باش

شايد پروازكني

که ازآغازش ازرده شدم

بناچار

چشم به پایانش دوخته ام

                                         (مستی)

شعرهایم تجلی لخت واحساسات وعواطف من است .

بارها گفته ام من شاعرنیستم .

اما اگر کلمات موزون شعراست .

آری من یک شاعرم .

اگر قطره اشکی برنوشته هایم کاشتی خودت را کشف کردی

وبه تومی بخشم کلامم را

(مستی)